Mijn grappige lieve sterke stoere intelligente oudste zoon heeft 2 jaar geleden een dappere keuze gemaakt en het zichzelf daarbij niet gemakkelijk gemaakt. Na jaren van zoeken en freewheelen was het moment toch onverbiddelijk aangeboden een richting op te gaan, de gekozen weg te volgen en het einddoel te halen. Ik was trotser op hem toen hij zijn ‘felbegeerde’ haalde dan toen hij moeiteloos HAVO en VWO-diploma’s binnenhengelde.
Ik vind het zo ontzettend knap als mensen zich een doel voor ogen stellen dat hoog op de lat van bereikbaarheid ligt en vervolgens over de lat springen. Uit zulke mensen haal ik mijn inspiratie.
Over griezelig snelle weken gaat hij met zijn companen naar Afghanistan om mee te bouwen aan betere en veiligere leefomstandigheden voor de mensen daar. De missie duurt ruim vier maanden.
Ik sta volkomen achter zijn keuze. De moeder in mij zoekt naar de gulden middenweg tussen angstdagdromen en vertrouwen op de gedegen opleiding en training en zijn gezond verstand. Vooral zijn gezond verstand geeft mij een stukje houvast.
Voordat het zover zou zijn leek mij een moeder-zoon-weekend wel fijn. Leek hem ook. Dublin vonden wij een mooi reisdoel.
Helaas, en tot mijn grote verdriet gooide een of andere sufferd bij de frikandellen roet in het eten. Mijn natuurlijke neiging tot relativeren laat mij hieromtrent volkomen in de steek: het voelt alsof mij persoonlijk een groot onrecht is aan gedaan. Ze kunnen in ieder geval een flinke schadeclaim tegemoet zien. Stelletje eikels.
Met het extra aangeschafte vliegticket ging zijn broer mee. Ondanks de dubbele gevoelens hadden we een prima weekend. We hebben veel muziek gehoord en bier gedronken. De Dubliners zijn hartstikke vriendelijk en humorvol. De taxichauffeur die ons van de pub naar het hotel bracht lepelde het ene zinnetje op dat hij volgens zeggen van een kennis uit Amsterdam had geleerd: "iek hoe van joe".

Volgens mij was dat wat hij zei nadat bekend gemaakt was dat hij met dit bandje (ook) in de finale staat.

21 april 2007, Het Podium, Hoogeveen:
www.oswalts.nl en http://www.myspace.com/thearthurspooners

Het zal mij niet verbazen als het voor het eerst in de geschiedens is dat er iemand met twee verschillende bandjes in de finale staat. www.speakersmetkoppn.nl

Hoezo trots?

Weer twee vertrouwde gezichten uit mijn leven.
Gisteravond verlieten Martin en Sonia Albert Square, Walford. Op tweede kerstdag ging Pauline weg. De afgelopen jaren waren Grant, Sharon, Mark, Bianca en Rickie al op de een of andere manier vertrokken.
Er komen wel steeds nieuwe voor terug, maar daar heb ik niks mee. Is ook wel raar eigenlijk dat een achterneef met zijn hele gezin (dat dan weer zijn gezin niet is) bij een tante in gaat wonen. Of dat de pubeigenaresse met zoonlief en kleinzoon (die jaren in Zuidafrika woonde met zijn moeder die nu dood is) boven koningin Victoria wonen. En dat die zoon van alles uitvreet, maar ook een klein hartje heeft. En de taxichauffeur die met zijn dochters (en schoonzoons) en kleindochter (waarvan eerst werd gezegd dat ze ook zijn dochter was, maar toen de dochter bleek te zijn van een van zijn dochters en zijn verdorven broer) in één huis woonde met zijn schoonmoeder (die er nu nog woont) en die er voor de gezelligheid een meisje van een nicht of zo bij gehaald hebben.
En dat ze geen van allen een eigen wasmachine hebben.

Ik maak de enveloppen van de opleidingsinstituten maar eens open om te kijken wat zij me te bieden hebben voor de maandag-, dinsdag-, donderdag- en vrijdagavond

Het knalt hier om me heen joh! Niet normaal meer. In het pitoreske Zuidbarge waar ik als het ware met de kont tegenaan woon zijn ze al vanaf 8.30 uur carbid aan het schieten. Ik vervloekte in eerste instantie mijn overbuurman die heel soms wel eens op zondagmorgen wil klussen, maar nee, het zijn de andere buren. Sowieso wordt er in de Rietlanden al wekenlang geknald van heb ik jou daar. Het hondje van de buurvrouw is helemaal van slag, hij blaft aan een stuk door, echt zielig. Ik hou niet eens van honden!

Gisteravond heb ik gekeken naar The Confessions Tour live from Londen. Een paar weken geleden heb ik de cd "Confessions on a dance floor" gekocht, de eerste cd die ik ooit van Madonna aangeschaft heb. Speciaal deze kocht ik omdat ik het nummer Hung Up zeer kan waarderen, Push nog meer, maar ook omdat de aerobicsinstructrice een paar nummers van deze cd gebruikt om les op te geven en deze muziek vind ik daar super voor. En eerlijk is eerlijk, ik vind Madonna wel een superwijf, zoals ze er nog uitziet, zoals ze nog kan dansen en zo slim als ze kan marketten. En nu terug naar die concertregistratie. Ik vond het een gelikte show, waarin hard gewerkt werd, maar … ik miste passie, emotie. Jammer dat Madonna niet kan laten zien dat ze er zelf van geniet wat ze staat te doen op dat podium. Of ze geniet er niet van en doet het alleen voor, ja waarvoor eigenlijk. Dan is het nog meer jammer.
Ik zet de cd maar even op en dans naar de keuken.

Voor het eerst in de tien jaar dat ik er werk had ik een beoordelingsgesprek met mijn leidinggevende zoals het bedoeld is: aan de hand van een aantal, voor iedereen gelijke, criteria bespraken we mijn plus en verbeterpunten. Dat viel zeker niet ongunstig voor mij uit. Hoewel deze leidinggevende mij pas een half jaar kent kreeg ik een zeer goede beoordeling. In de voorgaande tien jaar was mij heus wel duidelijk dat ik goed functioneerde en dat men ook tevreden met mij was, maar het is toch niet gek als je het zwart op wit ziet staan met een handtekening eronder. Natuurlijk was ik de dagen erna meer bezig met het ene verbeterpuntje dan met de negen pluspunten, maar ja, toe maar. Heel mooi was ook dat ik er een heuse bonus bij kreeg.

Dat die f*cking belastingdienst daar 42 % van moet incasseren dat vind ik dan weer minder.

Moi!

Zo nu en dan stap ik bij de OP = OP binnen. Ik sla dan meestal een flinke voorraad in, een mens kan nu eenmaal niet zonder gel komen te zitten nietwaar? Zoals het mij wel vaker vergaat kocht ik ook iets wat ik niet echt nodig had, maar qua ‘dan heb ik het in huis voor het geval dat’ niet kon laten liggen. Een grote zak mini’s.
Gistermiddag bij de super nog een zak lollies gekocht want gistermorgen stond in de krant dat lollies en chocola zouden scoren. 

Gisteravond was het zover, ik stak om half vijf al de nodige kaarsjes in lantaarntjes aan, buiten én binnen, en zorgde ervoor dat er geen hinderlijk kunstlicht vanuit huis op de voordeurstoep zou schijnen. De buren, ook geïnspireerd, zetten hun vensterbanken vol kaarsjes.
Zo nu en dan checkte ik even of mijn lichtjes nog schenen. Die van mij wel.

Er is welgeteld één schattig blond jongetje geweest.
Die durft volgend jaar niet meer. 

De Spice Girls schijnen het uitgevonden te hebben: girlpower. Althans de term, de betekenis is al zo oud als de wereld. Ik vind girlpower geen mooi woord en ik ben allang geen girl meer, dus ik introduceer Wow!vrouwen.

Mijn eigen moeder is een sterke vrouw, maar ze houdt zich niet bezig met www. En daar heb ik een aantal Wow!vrouwen ontmoet die een ereplaats verdienen. Het is geen toeval dat muziek daarbij de bindende factor is.

Er is de schitterende vrouw met passie voor Sri Lankanen. Ik zou wel een stukje energie willen hebben die zij steekt in de ondersteuning voor mensen in Sri Lanka die wel iets extra’s kunnen gebruiken.
Dan is er zij die na het grote verdriet haar humor niet verloren heeft en met haar doeltreffende en duidelijke taal mij dubbel van het lachen blijft krijgen.
De vrouw die dol is op cowboys, graag reist en niet schroomt soms een heel klein stukje van haar gevoelsleven te tonen; zij houdt mij via haar logs scherp en geïnteresseerd. Met heel gewaardeerde boeken- en muziektips.
De vrouw die over haar onzekerheden durft te schrijven met respect voor de mensen om haar heen.
De vrouw die de passie in haar liefdesleven bleef zoeken en vond, zonder grenzen, met haar wil ik wel eens een avondje stappen.
De piratenvrouw die ook zonenmoeder is en daarover de meest hilarische stukjes schrijft maakt ook nog eens carrière! Zij is voor mij een belangrijke inspiratiebron.
De heel erg zieke vrouw die erin slaagt elk log positief af te sluiten. Die aan mij, de grootste scepticus die ik ken, weet over te brengen hoeveel kracht en energie andere mensen je kunnen geven, puur, zuiver, echt.

Stuk voor stuk Wow!vrouwen.
   

Het midweekje Waalwijk was een vervolg op de eerste vakantie die ik ooit alleen gevierd heb, dit voorjaar. Ik beken, ik zag er best tegenop, alleen, maar dan ook echt alleen, een paar dagen weg. Toch een hotelletje geboekt, fiets mee en maar zien hoe het uitpakt. Het pakte heel goed uit, de totale ontspanning kwam al na 1 dag en zonder met wie dan ook te overleggen heb ik gedaan wat ik wilde. Het beviel zelfs zo goed dat ik er op een andere plek nog een paar dagen aan vast knoopte. Het voordeel van iets verder ons land in zitten was dat ik daardoor gemakkelijk een paar lieve bijzondere mensen kon opzoeken.

Vorige week dus een paar dagen Noord Brabant. Dat was vanwege de nabijheid van de Biesbosch, waar ik nog nooit geweest was, en 2 broers en 2 neefjes die veel zuidelijker wonen dan ik.

Wat mij erg opviel en ook stoorde waren de blikken en opmerkingen. Kennelijk vinden mensen het raar dat een vrouw van mijn leeftijd alleen op pad is. Ik snap dat niet. Men vraagt zich dat toch ook niet af bij jonge mensen? De verhalen van jonge mensen die alleen een reis maken zijn legio, bijna iedereen kent wel iemand die dat doet. Waarom dan zo meewarig reageren op mij? Ik citeer: "bent u hier voor werk of een paar dagen er uit?" Werk was acceptabel geweest. "Bent u helemaal alleen op pad"? "Voor u is nog wel plaats u bent toch alleen".

Thuis blijven simmen, dat is pas zielig!

Advanced You scored 92% Beginner, 78% Intermediate, 80% Advanced, and 53% Expert! You have an extremely good understanding of beginner, intermediate, and advanced level commonly confused English words, getting at least 75% of each of these three levels’ questions correct. This is an exceptional score. Remember, these are commonly confused English words, which means most people don’t use them properly. You got an extremely respectable score.